හිතක්, සිරුරක්, රහසක්

සෝදන්න පුළුවනි පසුවට

කළු ම කළු රතු ලේ

පිහදැම්මම සීරුවට

තියේවි සුදට, දිස්නෙට

පෙර තිබු විදියටම

හතරැස් ටයිල් මේසය

 

ටිකක් අත වෙව්ලනකොට

තද කර දෙතොල් හා ඇස්

මතක් කර ගත්තම හරි

ගෙවුනු පහුගිය දවස්

 

සැතක්, දෑතක්, දෑසක්

හිතක්,සිරුරක් , රහසක්

 

පණ නුසුන් මා සිරුර

වැතිර මා ඉදිරිපිට

මදක් දිලිසෙන මගෙ ඇස්

බලයි මා දෙස හෙමිහිට

ලා රතකි, මද තෙතකි ඇස් මත 

 

අවුල් කළු කෙස තුළ

පහ, හයකි සුදු කෙස්

ඇස් යට සිහින් අඳුරකි

වියලි දෙතොලේ

අමුතු හැඟුමකි

 

මුහුණ වෙස් මුහුණකි

පහසුවෙන් ගැලවෙයි

 

නෙත් සිදුරෙන් එබෙයි

කෙසඟ කළු කොළුවෙක්

ඉකිය හිර කරගත්...

දෑස් දිලිසෙන යොවුනෙක්

අහස දෙස බලාගත්...

සින්ඩරෙල්ලාවක්

සියතින් දෙපා සිඳගත්...

නන්නාඳුනන මගියෙක්

වෙහෙසින් මදක් හිඳගත්

තව බොහෝ අය වෙත්

වෙස් මුහුණ යට සැඟවගත්...

 

රහසකි ගලන කළු ලෙය

හෙමිහිට දිය ව වැගිරෙන

සුදු, පිරිසිඳු පුළුන්

රතු, තෙත බරිත කරවන

 

එකිනෙක වෙලාගත්

මතක  ගුලියකි මොළය

මතක, අමතක මතක

පැටලී ගැට ගැහෙන

ගොණු වී එකට නලියන

 

අත ගා හැඳු ගහක

පිපුණු පොඩි සුදු මලකි

එ දැක පිබිදුනු මදහස

පර  නොවු සුවඳ මතකෙකි

 

සෙවණැලි සසල පටු මග

කර වටා අත දැමූ මිතුරෙකි

තවමත් රහ දැනෙනෙ

මාරුවට කෑ දිවුල් ගැටයකි

 

රබර් හේඩාවක

අඳුරේ තනිව යොවුනෙකි

නොගයා ගයන ගීයට

රෑහි වැළපුම තනුවකි

 

මරණීය රමණයකට පසු

බොඳ සොමි සඳකි පිනි බර

ඔබ හා එක්ව නරඹන

මතක අහසක සදා පායන

 

වකුටු ව ගල් ව ගිය

පොසිල වු දලඹුවෙකි

ඌ තුල සැඟව මිය ගිය

සමනළ සිහින දහසකි

 

තැන තැන ගල්ව ගොස් ඇත

පොසිල ආදර මතක

විනිවිද යනු නොහැක

සැතේ මුවහත මද ය

 

කැපුම් පහරි උතුරන

කළු අඳුරු ලෙය නයෙකුව

ටයිල් මේසෙන් බැස

නිහඬව ලලිත ගමනක

 

හද බිත විනිවිදින සැත

එහි මුදු මෙලෙක නොතකයි

සිරගත සිතුම් අපමණ

ලිහි ලිහී ගිලිහී යයි

 

නොදොඩාම කිසිවක්

ඉවසන, හිතන, වද වෙන

අම්මා හොරෙන් හංගන

කඳුළු මගෙ හද බිතෙක දිලිසෙන

 

නෑදෑ මඟුල් ගෙදරක

බර අබරණ ඇඳන්

මස් කටු හපන

අතැඟිළි ලොවින

නෑදෑ ගෑනු,

 කසු කුසු ගාන

 

ඇස් ලොකු කරන්

කටවල් ඇරන්

පුදුමෙන් හොරෙන්

මා දෙස බලන්

 

" අපේ ලේ නං නෙමේ ඔය

ගානවා දැලි පවුලෙ නම්බුවෙ.."

 

උන් ඇන්න පොඩි කට්ට

හිතේ පතුලේ ඇනී

කහ සැරව එකතු වී

විසර ගෙඩියක් නැගී

 

මට හිමි අසුන කොයිකද?

පැනයකි හිතට වද දුන්

හිඳ නොයෙක් අසුන් වල

නැගිටිමි නුහුරු බව විඳ

 

අසල අසුනක හිඳි

ඔබ හා දෙඩූ දවසක

මතක ද ඉවර වුනු හැටි

වචන…

 

වචන ඔක්කොම, එකට ගුලියට

හිකනලෙක්, මාපිලෙක් විලසට

ඇදෙනවා මිස හිතේ පතුලට

නො එයි ඒවා බයයි එළියට

 

තිබේ කම්මුල් පාරක්

හිතේ මූණට වැදුනු

නැවත නැවතත් රිදෙන, පෑරෙන

රිදුමකි ය එය සදා නොනිමෙන

 

අඳුරු කළු හිත පතුලේ

වෙළෙන දඟලන නාගයින් සේ

ආසාවන් ය අපමණ

පෙන නගන, සුස්මන

 

නිල්, කොළ, රතු, රෝස

බඩ වැල් ය ගලන, ලෙලදෙන

සුකුරු, මල, මූ ය වැගිරෙන

අව පැහැති නෙත් තුල

අඳුරකි සෙමෙන් පැතිරෙන 

 

එකතු කර, ගොණු කර

කළු පොලිතීන් මළු තුල

හිත් පසට යට කල පසු

දුඟද දෙන මෙ සිරුර

 

සෝදා පිස දමා

ඉස සුවඳ පැන්

පෙර තිබු පරිද්දෙන්

මෙතැන පිලිවෙල කල පසු

හිටගෙන වතුර මල යට

නෙත් පියාගෙන තදට

සෝදා කඳුළු, ලේ

පිසදා සුපිරිසිඳු කොට

මද සිනාවක් ඇඳ

නැවත පිටතට යා යුතු

අප දෙදෙන මැද මහ මුහුද

මම

ගල් මල් අතර
නිල් රතු මාළු පීනන
පොඩි මුහුදකින් වටවුණ
පොල් ගස් කොදෙව්වේ

සුදුවට හිනා වෙන
ඔබේ කළු කොල්ලා මං

තෙත කළු මිදි දෑස්
ගත පුරා කළු මවිල් ගස්
නටන නලියන කළු මස්
මිස මගේ ඩා බිඳක ගඳක් සුවඳක්
නොපෙන්වයි ඔබට මා
පෙන්වන තිරය හතරැස්

තද රතු වද මලක්
රන්වන් මුහුදු වෙරළක්
බිළිඳු තේ දළුවක්
කළුම කළු තුණු සිරුරක්
ඔබට මා අන් කවරක්?

ඔබ

සිඟරට් දුම් වලා මැද
සුවඳින් ම තේරූ
ඉපැරණි වයින් විත
සිසිරයෙ දිග රැයක
අතරමං මේපල් පත

මා නිවන දල්වන ලා නිල් ඇස්
අතගා බලනු බැරි රන්වන් කෙස්
වැඩිපුර නොතේරෙන අමුතු බස්
ඔබය නිදි නැති මහ අහස හිස්

සුදු පටු කුඩා කුටියක
දුඹුරු බලු පැටියෙකු සමඟ
කුඩා කවුළුවකින් එබෙන
ඔබය අත දිග මදි වුණ

ඇත්තටම මම

අලුතින් නගී සුදු කෙස්
එක දෙක හිස මතට
වෙහෙසයි හිඳ ගනිමි
හිස මදක් පහත් කොට

ඇත්තටම ඔබ

????

අප දෙදෙන මැද මහ මුහුද

නිදිකුම්බා

ලැජ්ජයි තමයි නිදිකුම්බා දළු
ආයෙමත් ඇහැරිලා හිනාවෙයි
කිව්වට එවුං
අත තිබ්බෙ නෑ මං, එතකම්ම
ඒ කාලෙ මං බයයි
කවි ලිව්වා විතරමයි

වැහි රෑක හීතලේ වෙව්ලද්දි
මං එක්ක නිදි මරපු රැහැයියන්
එක දිගට කිව්වේම උඹ ගැනයි
මං ලිව්වෙ උන් කිව්ව කවි තමයි

ලා ලපටි රෝස පැහැ ලා දල්ල
ඇල්ලුවේ ඉවසලා ඉවසලා
බැරිම වුනු තැන තමයි
පෙති දෙපෙති එකතුවී
ගුලි වෙවී ඇකිලෙද්දි
උඹ නෙමේ හුඟක් ඇඬුවේ මමයි
කන් පෙතිත් රතු වුනා නම් තමයි

බය ඇරී උඹ ආයෙ ඇහැරුනත්
බර කකුල් මහ හුඟක් පාගද්දි
ආයෙමත් ආයෙමත් හිනාවී ඇහැරුනත්
ඒ එදා නිදාගත් මගෙ හිතට
ඇහැරෙන්න බැරි මොකෝ
පහුකරන් හුඟක් දේ
මේ තරං මහ දුරක් ආවමත් ?

වන වාසය

ලිය වැල්ය
වෙලෙන, පැටලෙන
මහ වැසි වැටෙද්දී
තෙමෙමි තනියම

හැම ගල් ගුහාවෙම
නිදි කුමරියන්
මදක් තොල් උල් කර
හොරට බුදියන

අතුරුදන් කළ මිනිසෙක්

 සියවසෙන් සියවස
 මල් ලියකමින් බර කළ 
වදන් කැටයම් තුළ 
නිදන් කළ, වදන් නැති කවියකි
 බර පොත් පිටු අතර


 කුස තණ අට මිටක් මත
 හිඳ එකලාව අරණක
 මදහස නැගූ මිනිසෙකි 
පියුම්, විදුරසුන් මත හිඳුවා
 බඹයෙන් බඹය උස් කර 
ලැකර් ගා නෙත් අඳ කළ


 සොඳ සුවඳ මල් වැසි මැද
 ගිඟුම් දෙන වන්දනා නද තුළ 
දැවෙද්දිත් අපමණ පහන් තිර
 නොපෙනී අතුරුදන් කළ
 මිනිසෙකි සරල, සුන්දර

මල් දම

තව ද: නො එක් ජාතියෙහි යක්ෂ රාක්ෂාදීන් වෙස් වළා අවුත් මා ම දන් ඉල්ලූ කල ඔවුන්ට මා දන් දුන් කල, ඔවුන් මා සල්ව සල්වා කෑ කල එකල්හි දු මා කිසි දොම්නසක් නො වූ කල්,  නො එක් සතුන්ට  ගොදුරු නියා මා ම දුන් කල් අසංඛ්‍ය ගණන් ජාති දකිමි. තව ද සසර නුඹ වහන්සේ මා හැර ගොස් පරස්ත්‍රීන් කෙරෙහි හසුව ……….

- පූජාවලිය - යශෝධරා අපදානය

සිඳිමි මල් දම

ඉපැරණි

සෙනේ ගැට දා හිර කල

පර මල් ය මේ

සුවඳ නැති

එහෙත්

මායා මතක සුවඳකි 

සපු ය, සෙව්වන්දි ය,

පරසතු ය, සුසුවඳ කොඳ ය

කිනම් මල් දැයි

කියනු නොහැකිය

ගිලිහෙන්න නියමිත පෙති ය

සියුම් ගැට දා තද කල

හුයකි බිඳි

නොබිඳෙතැයි අප පැතු

ඇනි ඇනී අපමණ කටු

නෙළු මල් ය කඳුළින් දෙවු

කිසි දා ක පරවෙතැයි

නොම සිතු

පණ ය තවමත් මේ

ඉතිරි අන්තිම මල

එහෙත් අමුණනු නොහැකිය

කෝ කොහිද ඒ හුය ?